Dziennik z pracowni i galerii

Zawsze zaczyna się od dźwięku przekręcanego klucza i pierwszego, głębokiego wdechu. Zapach oleju lnianego, surowe płótno i cisza, w której nie da się niczego udać.

Dziś w pracowni rządzi faktura. Gruba farba nakładana szpachlą, grzbiety i bruzdy na płótnie i pytanie, które słyszę w galerii najczęściej szeptem: „Czy można dotknąć?”.

Koniec września przynosi ze sobą zupełnie inny, głębszy nastrój. W rogu pracowni gra stary gramofon, a obok sztalug rodzą się nowe pomysły.

Kilka dni temu trafiłam na fragment książki prowadzony jak dziennik księgarski. Pomyślałam, że przecież ja też żyję w takim miejscu. Tylko zamiast książek są obrazy.