22 października, dziennik z galerii

Zawsze zaczyna się od dźwięku przekręcanego klucza w zamku i tego pierwszego, głębokiego wdechu. W pracowni powietrze ma zupełnie inny ciężar niż na ulicy. Pachnie gęstym olejem lnianym, wysychającym pigmentem, surowym płótnem i chłodem ścian, które widziały już setki moich decyzji, wątpliwości i zachwytów. Kiedy zamykam za sobą drzwi, ten cały rozpędzony świat za oknem nagle gaśnie. Zostaje tylko przestrzeń, w której czas płynie według zupełnie innych praw.

Tutaj nie ma pośpiechu. Jest metalowy, znajomy dźwięk szpachli odkładanej na blat, szelest papieru, rytm kroków po podłodze naznaczonej śladami dawnych prac.

Wielu ludzi pyta mnie, jak to jest stać sam na sam z czystym, naciągniętym płótnem. Prawda jest taka, że to najbardziej intymne terytorium, jakie znam. Nie da się tu niczego udać. Płótno natychmiast wyczuwa każdy fałsz, każde zawahanie. Kiedy biorę do ręki szpachlę i czuję pod dłonią gęstą, nieustępliwą masę farby, przestaję być obserwatorem. Staję się częścią tego żywiołu. To nie jest kraina z bajki, do której wstęp mają tylko nieliczni. To stan uważności, który każdy z nas nosi w sobie, tylko zbyt często zapominamy, gdzie leży klucz. Stan, w którym po prostu pozwalasz rzeczom dziać się w ich własnym, surowym pięknie.

Chciałam Cię dziś na chwilę wpuścić do tego mojego bezpiecznego schronienia. Usiądź w kąciku, poczuj zapach farb i pozwól sobie na kilka minut ciszy.

Zostawiam Cię dzisiaj z tą pracownianą przestrzenią. Niech ten wieczór przyniesie Ci spokój, którego nikt i nic nie potrafi zakłócić.

Ciepło pozdrawiam,
Aneta

Ten zapis powstał w dniach, gdy towarzyszył mi obraz „Zadziwienie”.

Jeśli masz ochotę, napisz mi w komentarzu albo na Instagramie. Chętnie przeczytam.