Realizacje Artystyczne
Galeria, która zaprasza do współtworzenia
Galeria Anety Barglik to przestrzeń, w której sztuka spotyka się z ludźmi i otwiera na nowe możliwości. To miejsce dla tych, którzy pragną tworzyć, doświadczać i dzielić się emocjami.
Nasza działalność stale się rozwija, a współpraca z hotelami, domami architektonicznymi, innymi galeriami i instytucjami kultury sprawia, że sztuka wciąż znajduje nowe konteksty.
Jeśli chcesz dołączyć do tej drogi - napisz do nas.
Aneta Barglik × Czorsztyn Prestige Ville
Ty. Zmysły. Sztuka
Niektóre miejsca mają piękne widoki. Inne – adres emocji. W apartamentach Czorsztyn Prestige Ville sztuka nie wisi na ścianie. Ona mieszka. Razem z Tobą.
To nie tylko luksusowy apartament. I nie tylko obraz. To przestrzeń, która mówi do Ciebie wszystkimi zmysłami miękkością tkanin, ciepłem światła, zapachem poranka, dźwiękiem ciszy. W tych apartamentach sztuka nie wisi. Ona mieszka – cicho, z uważnością. Towarzyszy porankom, rozmowom i ciszy po dniu pełnym wrażeń.
Aneta Barglik × Czorsztyn Prestige Ville
Każdy obraz, który tu spotkasz, powstał z myślą o tej przestrzeni – ale może też zamieszkać z Tobą.
Wizytówka przy dziele zawiera poezję – opowieść, która pozwala zobaczyć więcej. Jeśli poruszy Cię coś, co przeczytasz albo poczujesz – to być może początek nowej historii.
Obrazy Anety Barglik są na sprzedaż. Dzięki kodowi QR poznasz ich cenę i możesz zaprosić sztukę do swojego świata.
Ruch był początkiem
Nie czekaliśmy.
Nie planowaliśmy.
A jednak świat się odsłonił.
Droga nie pojawiła się. Już w niej byliśmy.
Nieświadomie. Bez mapy.
Gdy schodzą się warstwy
Jakby ktoś próbował zszyć rozdzielone światy.
Nie po to, by wrócić.
Po to, by nie zostać samemu.
Niebo, ziemia, my.
Zszyci jedną nicią, by trwać.
Są miejsca, gdzie światło zna twoje imię.
Gdzie dom nie pyta, a drzewo nie ocenia.
Tam właśnie stoimy, my, mali i wielcy zarazem.
Na skrzyżowaniu czułości i dnia.
Nie trzeba się spieszyć. To światło samo nas prowadzi.
Między domem a drzewem.
Między ciszą a miłością.
Nie musisz iść daleko.
Czasem wszystko, co ważne, rośnie na gałęzi myśli.
Drzewa śnią, choć nie mają oczu, o górach, które nigdy ich nie dotkną. A jednak czują je pod korą.
Stań tutaj. W miejscu, gdzie nic nie trzeba. Tylko być.
I pozwolić, by sen Cię objął.
To jeszcze nie koniec. To nawet nie środek.
To tylko krok, w coś, co czekało.
Widzisz? Horyzont się nie spieszy, ale zawsze jest gotów cię przyjąć.
A drzewa w oddali nie są celem. Są dowodem.
Najpierw rośnie. Zielone, wysokie, mocne. Jakby chciało sięgnąć nieba. A może siebie.
My, na dole, wpatrzeni, mali, a jednak obecni.
Bo czasem trzeba stanąć bardzo blisko ogromu, żeby usłyszeć jak staje się cisza.
