9 października, dziennik z galerii

Dziś w pracowni rządzi faktura. Ostatnio łapię się na tym, że obraz musi dla mnie żyć nie tylko kolorem, ale przede wszystkim rzeźbą na płótnie. Gęsta farba nakładana szpachlą ma swój własny charakter, stawia opór, nie daje się w pełni kontrolować, układa się w nieprzewidywalne grzbiety i bruzdy.

Od małego uczy się nas jednej zasady: w galerii i muzeum nie wolno dotykać eksponatów. Trzymamy ręce przy sobie, oglądamy z bezpiecznego dystansu, z szacunku. A jednak bardzo często widzę w oczach ludzi tę nieodpartą pokusę. Ktoś staje blisko płótna, patrzy na te grube, mięsiste nawarstwienia farby, na ostre grzbiety i bruzdy pozostawione przez szpachlę i mimowolnie wyciąga dłoń. Czasem niemal dotyka opuszkami, po czym speszy się, cofa palce i pyta cicho: „Czy można?”.

Często mówię, że wzrok też potrafi dotykać. Ale prawda jest taka, że ja naprawdę pozwalam dotknąć moich obrazów. Nie zdarza się to na co dzień, bo szacunek do sztuki powstrzymuje większość osób. Ale kiedy widzę u kogoś tę autentyczną, głęboką potrzebę, mówię: „proszę, śmiało”. Jestem artystką, która czuje, że aby ten obraz wybrzmiał do końca, czasami po prostu musi nastąpić z nim fizyczny kontakt. Poczucie pod palcami chłodu wyschniętego oleju, chropowatości lnu, ciężaru materii.

W świecie, który staje się coraz bardziej płaski i szklany od ekranów telefonów, ten bezpośredni dotyk jest jak powrót do czegoś prawdziwego.

Zostawiam Cię dzisiaj z tą myślą. Niech ten wieczór przyniesie Ci dobrą, nienachalną przestrzeń na zatrzymanie.

Ciepło pozdrawiam,
Aneta

Fakturę najlepiej widać z bliska. Zobacz moje obrazy olejne.

Jeśli masz ochotę, napisz mi w komentarzu albo na Instagramie. Chętnie przeczytam.