24 września, dziennik z galerii

Koniec września przynosi ze sobą zupełnie inny, głębszy nastrój.

W rogu pracowni gra stary gramofon, którego mechanizm powoli sam opuszcza ramię na płytę winylową. Ten ciepły, znajomy trzask sprawia, że przestrzeń natychmiast wypełnia się kojącym tłem.

Jednak tuż obok sztalug dzieje się coś zupełnie przeciwnego. Są takie momenty, kiedy odkładam szpachlę i siadam przy stole, bo w głowie jak szalone rodzą się nowe pomysły. Biorę ołówki, pióra oraz tusz i próbuję po prostu nadążyć za tym twórczym pędem, przelewając pierwsze linie na papier.

To właśnie teraz tak bardzo wciąga mnie brąz. Pomiędzy kolejnymi płótnami dojrzewają nowe rzeźbiarskie koncepcje i formy, które wkrótce zaczną żyć w przestrzeni. Niezwykle fascynuje mnie ten moment przejścia, kiedy zamysł opuszcza płaszczyznę obrazu i domaga się ciężaru metalu, dotyku oraz trójwymiarowości.

W galerii też czuć ten czas. Ludzie zaglądają ciszej, zwalniają kroku, przystają przed pracami i szukają w sztuce po prostu ukojenia, ciepła oraz dobrej obecności.

Zostawiam Ci dzisiaj odrobinę tej pracownianej, twórczej energii.

Aneta

Ten zapis powstał w dniach, gdy towarzyszył mi obraz „Ciepło i Grunt”.

Jeśli masz ochotę, napisz mi w komentarzu albo na Instagramie. Chętnie przeczytam.