Sortowanie
Sortowanie
W ciszy dwojga słychać najwięcej.
Bo cisza dzielona staje się językiem.
Obraz, który unosi się ponad ciężarem i znajduje siłę w delikatności. Czasem wystarczy odrobina ciepła, by nie spaść
To jeszcze nie koniec. To nawet nie środek. To tylko krok, w coś, co czekało. Widzisz? Horyzont się nie spieszy, ale zawsze jest gotów cię przyjąć. A drzewa w oddali nie są celem. Są dowodem.
Najpierw rośnie. Zielone, wysokie, mocne. Jakby chciało sięgnąć nieba. A może siebie.
My, na dole, wpatrzeni, mali, a jednak obecni.
Bo czasem trzeba stanąć bardzo blisko ogromu, żeby usłyszeć jak staje się cisza.
Nie musisz iść daleko.
Czasem wszystko, co ważne, rośnie na gałęzi myśli.
Drzewa śnią, choć nie mają oczu, o górach, które nigdy ich nie dotkną. A jednak czują je pod korą.
Stań tutaj. W miejscu, gdzie nic nie trzeba. Tylko być.
I pozwolić, by sen Cię objął.
Są miejsca, gdzie światło zna twoje imię.
Gdzie dom nie pyta, a drzewo nie ocenia.
Tam właśnie stoimy, my, mali i wielcy zarazem.
Na skrzyżowaniu czułości i dnia.
Nie trzeba się spieszyć. To światło samo nas prowadzi.
Między domem a drzewem.
Między ciszą a miłością.
Gdy schodzą się warstwy
Jakby ktoś próbował zszyć rozdzielone światy.
Nie po to, by wrócić.
Po to, by nie zostać samemu.
Niebo, ziemia, my.
Zszyci jedną nicią, by trwać.
Ruch był początkiem
Nie czekaliśmy.
Nie planowaliśmy.
A jednak świat się odsłonił.
Droga nie pojawiła się. Już w niej byliśmy.
Nieświadomie. Bez mapy.
To chwila, w której świat robi się lżejszy, a ty nagle wiesz, że nie musisz niczego kontrolować, żeby unieść się ponad własny lęk.
Czasem wystarczy spojrzeć inaczej, a chaos odsłania swój własny porządek.
Czasem najwięcej sensu rodzi się właśnie wtedy, gdy stoisz niepewnie, a mimo to czujesz, że to jest dokładnie twoje miejsce.
W pewnych chwilach to, co nosimy w środku, samo wybiera, by stać się widoczne.
Aneta Barglik Gallery
Daj Sobie Odpocząć - w Aneta Barglik Gallery!
Wypocznij w przestrzeni, gdzie możesz spocząć pomiędzy końcem jednej myśli i początkiem następnej.
